Gepost door: Harry Hummel | augustus 30, 2009

Ezels en mensen?


photo_verybig_107027

De vrijlating van al-Megrahi, de Libiër die in 2001 werd veroordeeld voor de Lockerbie-aanslag van 1988,  heeft de nodige opschudding veroorzaakt.  Hij werd vrijgelaten op humanitaire gronden, hij is terminaal ziek. Maar de Britse autoriteiten lijken zijn vrijlating te hebben bevorderd omdat Libië anders een miljardendeal van olieconcern BP zou blijven dwarszitten. Een verhaal waarmee de Britse media en politiek voorlopig nog wel druk zullen zijn.

Bij zijn vrijlating kwam de opschudding vooral door de uitbundige ontvangst die Megrahi kreeg bij zijn terugkeer in Libië. Amerikaanse en Engelse politici kenschetsten die als zeer misplaatst. Volgens de Libiërs viel het nogal mee met die uitbundigheid, het was alleen de gewoonte om stamgenoten te verwelkomen bij terugkeer.  De Libische leider Qadaffi vroeg zich af wat het grote verschil was tussen deze zaak en die van de vijf verplegers en de arts die twee jaar geleden door Libië aan Bulgarije werden overgedragen. Zij waren in Libië veroordeeld voor het besmetten van kinderen met het HIV-virus. Een onwaarschijnlijk verhaal dat eigenlijk alleen werd ondersteund door hun bekentenissen. Die waren volgens hen onder marteling tot stand gekomen. Mensenrechtenorganisaties, internationale media en westerse politici kwamen in het getouw voor hun zaak. In Bulgarije werden ze meteen vrijgelaten en in de bloemen gezet. Qaddafi stelde dat het helemaal niet raar was dat Megrahi nu ook zo werd ontvangen in Libië: “Hebben zij misschien gevoelens, en wij niet? Zijn wij misschien ezels, en zijn zij mensen?”

Ook in de zaak Megrahi waren er de nodige aanwijzingen dat hij onschuldig was. Verscheidene mensen, waaronder de vader van één van de slachtoffers, die zich in zijn zaak verdiepten geloofden dat hij onterecht was veroordeeld. Dit was ook de mening van één van de VN-waarnemers bij het proces. Ook of Libië überhaupt wel achter de aanslag zat, werd  betwijfeld. Nadat Megrahi onder zware druk door Libië was uitgeleverd voor berechting door een Schotse rechtbank, konden de rechters eigenlijk niet anders dan hem veroordelen. In 2007 werd besloten zijn zaak te heropenen maar de Britse autoriteiten leken het heropenen van de zaak te traineren.  

Nu hij is vrijgelaten is de kans dat de vraag of Megrahi schuldig was, helemaal wordt uitgezocht, weer wat minder geworden. Dat is dan weer een argument voor de Libiërs om niet toe te geven dat er in de zaak van de HIV-veroordeelden veel is misgegaan. Daarover werd in 2008 door advocate Liesbeth Zegveld van Ashraf al-Hudjudj, één van de zes, een klacht ingediend bij het Mensenrechtencomité, dat toeziet op de naleving van het VN-Verdrag voor Burger- en Politieke Rechten.  Tegen de zin van Nederlandse, Bulgaarse en Europese diplomaten, aldus al-Hudjudj. Het zou de goede relaties met de Libiërs kunnen bederven…

Wellicht zou complete openheid in alle zaken de relaties juist bevorderen, denk ik dan.

 


Responses

  1. Bekijk ook de recente uitzending van VPRO’s Tegenlicht over ‘Lockerbie’; http://www.vpro.nl/programma/tegenlicht/afleveringen/41867169/


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: