Gepost door: Harry Hummel | november 15, 2009

Mensenrechten en economie: alles anders?


In mijn vorige post schreef ik over armoede als mensenrechten-issue. Artikel 25 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens zegt … “Een ieder heeft recht op een levensstandaard, die hoog genoeg is voor de gezondheid en het welzijn van zichzelf en zijn gezin, waaronder begrepen voeding, kleding, huisvesting en geneeskundige verzorging en de noodzakelijke sociale diensten”. Dit is één van de bepalingen in de Verklaring over economische rechten; artikel 22 zegt daar ook nog over dat een ieder er aanspraak op heeft “dat door middel van nationale inspanning en internationale samenwerking, en overeenkomstig de organisatie en de hulpbronnen van de betreffende Staat, de economische, sociale en culturele rechten, die onmisbaar zijn voor zijn waardigheid en voor de vrije ontplooiing van zijn persoonlijkheid, verwezenlijkt worden”.

Het is duidelijk dat er in de wereld heel veel ontbreekt aan het realiseren van deze rechten. Die “nationale inspanning en internationale samenwerking” zijn niet goed geregeld. Of kán het niet beter? Dat wil er bij mij niet in. Er kan veel meer gedaan worden aan het scheppen van mogelijkheden voor mensen die nu in armoede leven om in hun levensonderhoud te voorzien.  

1542302368_5a1d7f7f7dMicrokredieten, geïntroduceerd door Nobelprijswinnaar Mohammed Yunus met zijn Grameen Bank, kunnen daaraan een bijdrage leveren maar er is veel meer nodig. Ook weer kijkend naar Grameen, lijken enkele projecten van die bank met grote westerse bedrijven me een interessant voorbeeld. Met yoghurt-fabrikant Danone is het Shokti Doi project opgezet, waarin kleine boeren melk leveren aan een fabriek die meer drijft op menskracht dan op automatisering, de yoghurt wordt versterkt met vitaminen en mineralen en tegen heel lage prijs wordt verkocht. De Danone manager die het project opzette meldt dat “hij de dingen precies anders deed dan normaal”. 

“The impact of the business on people or environment, rather than the amount of profit made in a given period measures the success of social business” zegt Yunus over dit soort projecten. Misschien zouden die uitgangspunten en het motto ‘de dingen precies anders doen dan normaal’ gebruikt moeten worden voor alle investeringen van bedrijven in een land als Bangladesh. (Of zelfs voor alle investeringen over de hele wereld?)

Zou de regering van Bangladesh niet regels kunnen maken die dat aan bedrijven voorschrijven? Nee, onder de huidige internationale economische afspraken kan dat niet. Tenzij het land zich terug trekt uit een orgaan als de Wereldhandelsorganisatie. En dat betekent dan weer dat het land veel moeilijker leningen kan krijgen… 

Waarmee we op de vraag komen of de internationale financiële en economische regels niet fundamenteel moeten worden veranderd. Iets waar erg veel over gesproken is sinds de start van de huidige ‘financiële crisis’ maar waar door de wereldleiders niet al te veel aan gebeurt. Hoogste tijd voor meer actie op dit vlak. Mensenrechtenorganisaties zowel als  ontwikkelingssamenwerkingsclubs zouden initiatieven als Europeans for Financial Reform moeten steunen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: