Gepost door: Harry Hummel | december 20, 2009

Een ongehoorde waarheid?


Afgelopen week verscheen onder de titel Een ongehoorde waarheid de Nederlandse vertaling van Irene Khan’s boek over mensenrechten en armoede. Irene Khan is de Secretaris-Generaal, de hoogste internationale medewerker, van Amnesty International. Zij deed mee aan een door Amnesty Nederland georganiseerd debat met Peter Baehr, oud-hoogleraar mensenrechten (en rond 1990 lid van het internationaal bestuur van Amnesty), Farah Karimi (directeur OxfamNovib) en Jan Pronk (oud-minister voor Ontwikkelingssamen-werking).  

Het naleven van de rechten van de mens, zowel de burger- en politieke rechten als de economische en sociale, is nodig om een eind te maken aan armoede, stelt het boek. Daar zit veel waars in, maar of het een absolute waarheid is, valt nog wel te  bediscussiëren (dat hangt ook af van je definitie van armoede). Dat gebeurde in de Rode Hoed nauwelijks. Zeker de twee mensen uit de ontwikkelingswereld vonden het een open deur dat mensenrechten en armoede veel met elkaar te maken hebben. Discriminatie en gebrek aan toegang tot de politiek en het rechtssysteem dragen bij tot armoede. Alleen Peter Baehr had moeite om b.v. sterfte van vrouwen in verband met zwangerschap en geboorte (‘moedersterfte’), in het boek beschreven als één van de uitingsvormen van armoede, als een schending van mensenrechten te zien. In alle landen van de wereld komt dat soort sterfte voor, hoe goede gezondheidszorg ook is. Echter, een enorm sterftecijfer door een gezondheidszorg die alleen voor de rijken toegankelijk is en waarin bovendien het leven van een vrouw niets waard (letterlijk en figuurlijk) is, kan wel degelijk  als schending van mensenrechten worden beschouwd.

Zowel Baehr als Karimi en Pronk richten hun meeste commentaar op de vraag in hoeverre Amnesty veel activiteiten zou moeten richten die voortkomen uit het gedachtengoed van het boek. Irene Khan zei: “We moeten ons richten op de mensenrechten van de velen, niet op dit van de weinigen”. Oftewel: niet als Amnesty in haar oertijd op de mensen die worden vervolgd vanwege het uiten van hun mening, maar op de velen die in armoede leven. Maar Jan Pronk stelde dat Amnesty juist een belangrijke rol heeft in het tegengaan van geweld en repressie waaronder de armen vaak lijden als zij zich verzetten tegen het overheidsbeleid. De ‘niche’ van Amnesty is in deze redenering gelegen in het opkomen voor vrijheid van meningsuiting, tegen staatsgeweld en voor eerlijke processen, niet in een ombouw tot een extra ontwikkelingsorganisatie.

Farah Karimi zei dat het mooi is dat Amnesty zich ook met armoede gaat bezighouden, echter “als Iraanse” meende ze dat juist op dit moment grote inzet van Amnesty voor juist de burger- en politieke rechten belangrijk is. Irene Khan: “Amnesty heeft net een rapport over Iran uitgebracht, dat werk blijven we ook doen”. Ja, alleen de intensiteit van het werk zal minder zijn dan voorheen. 

Amnesty’s mensenrechtenopinieblad Wordt Vervolgd heeft in het decembernummer ook een aantal commentaren op de aandacht voor armoede.  Sommige lovend, andere kritisch. Ik denk dat Amnesty iets meer heeft aan de kritische dan aan de lovende opmerkingen.


Responses

  1. Amnesty I. moet krititisch gevolgd wordt.
    Het aantal leden van AI buiten Nederland is van 2007 tot 2009 met ruim 30 % is toegenomen. Wat is er aan de hand? Of is het een telfout?
    Is er ergens een diskussie platform van AI-leden?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: